Dag van vertrek. Vooral de mist was deze morgen de grote aanwezige in dit lage landje. Gelukkig had Ulvi naar Corendon gebeld om te vernemen dat onze vlucht niet om 10:00 uur zou vertrekken, zoals vermeld op het ticket, maar om 13:30 uur. Door regelmatig de teletekst pagina van de NOS in het oog te houden, wisten we gisteravond dat het daar bij bleef. Maar dat was niet geteld op de mist …
Want toen we allemaal tijdig in Eindhoven arriveerden (de groep uit Genk was twee minuten voor ons daar), bleek al vlug dat heel wat vliegtuigen vertraging hadden opgelopen omdat ze de landingsbaan niet konden vinden. Gelukkig dat er nog zo veel velden zijn …

Onze vlucht stond echter nog stabiel op 13:30 uur, zodat we geduldig aan het wachten gingen (dat heb je nu met vliegen, je moet altijd twee uren te vroeg daar zijn om dan niets meer te kunnen doen dan wachten). Opvallend was wel dat de hele hal benut werd door onze groepen: aan de ene kant zaten alle jongeren uit Hamont terwijl aan de hele andere kant de jongste jongeren van Genk rondhingen. Alleen de oudsten van deze groep hingen ergens in het midden rond.
Om 13:15 uur besloten we in de wachtzaal bij onze ‘gate’ te gaan zitten, het instappen kon zo beginnen … om dan pas te vernemen dat ons vliegtuig toch drie kwartier vertraging had opgelopen. Dus nog maar wat langer wachten.

.

Om drie uur taxiede de oude airbus (van Russische origine ?) dan toch de startbaan op en konden we met opgetrokken knieën (want meer beenruimte was er niet echt) onze vlucht naar Antalya aanvatten. Goed, we kregen wat eten en drinken en inderdaad de piloot wist de kist zonder probleem in en uit de lucht te krijgen, maar toen we uiteindelijk om 19:00 uur plaatselijke tijd (in België was het toen nog een uur vroeger) in Antalya arriveerden, was er niemand meer die dit een aangename vlucht had gevonden. Maar een zuurpruim die daarover zeurde, want we waren in Turkije en onze vakantie kon beginnen.
Alleen spijtig dat het ondertussen hartstikke donker was geworden en we tijdens de bijna twee uur durende busreis van Antalya naar Alanya geen steek konden zien van de omgeving

Na het inchecken in ons hotel, wat ook de nodige tijd vergde, bleek wel dat we allemaal zeer riante kamers hadden en dat het aangenaam beloofde te worden. Leuk om zien was ook dat zelfs de ‘verbroedering’ al was begonnen, want één van de jongeren uit Genk en Hamont besloten om samen een kamer te nemen.
Na een late avondhap besloten enkelen om te kiezen voor een verdiende nachtrust terwijl anderen toch nog graag iets van de nabije omgeving wilden zien of iets wilden beleven van het (drukke) nachtleven …
Morgen mogen ze voor één keertje uitslapen.